Czy wspominałam już, że jestem znawczynią literatury japońskiej? Nie? To dobrze, bo byłoby to sporym nadużyciem. Prawdę mówiąc, literaturę tego kraju znam wyjątkowo pobieżnie i do niedawna jej synonimem był dla mnie Haruki Murakami i ewentualnie Kōbō Abe. Tymczasem istnieje jeszcze na przykład Banana Yoshimoto, która zdaje się ma w Polsce odrobinę słabszy PR niż wspomniani panowie.
Pani Yoshimoto nie jest żadną wschodzącą gwiazdką. W Japonii debiutowała w latach osiemdziesiątych i dziś jest pisarką cenioną na tyle, by jej prozę tłumaczyć na ponad dwadzieścia języków. W Polsce oczywiście można było od dawna zapoznawać się z twórczością tej autorki, bo jej książki były wydawane także w naszym kraju. Idę jednak o zakład, że w rankingach popularności Haruki Murakami bije ją na głowę.
Znajomość prozy Banany Yoshimoto rozpoczęłam od jej debiutanckiej książki, czyli wydanej po raz pierwszy w 1988 roku "Kuchni". Autorka zawarła w niej dwa niedługie opowiadania- tytułową "Kuchnię" i "Moonlight Shadow". Tym, co łączy oba teksty jest temat śmierci, który jednak w każdym z opowiadań służy czemuś innemu. W "Kuchni" śmierć rodziców i babci staje się tym, co popycha główną bohaterkę do rozwoju, dojrzewania. Trochę tak, jakby Mikage, kiedy została sama, obudziła się i zaczęła otwierać oczy na ludzi i uczucia, których nie była świadoma. "Moonlight Shadow"zaś jest bardzo sugestywną opowieścią o żałobie, o sposobach radzenia sobie ze stratą.
Co ciekawe w obu opowiadaniach fabuła nie jest szczególnie porywająca, streszczanie jej nie ma większego sensu. Cała siła tych utworów pochodzi bowiem z warstwy, w której autorka zamknęła emocje bohaterów, a nie z wydarzeń, które były ich tłem.
"Kuchnia" i "Moonlight Shadow" to bardzo ciepłe i spokojne teksty. Najbardziej wyraźną cechą tych opowiadań jest dla mnie jednak atmosfera oniryczna, momentami wręcz surrealistyczna. Można by mieć wrażenie, że sen i jawa dowolnie się przeplatają i rzeczywistość nie musi być ani trochę bardziej racjonalna niż senne marzenia. Zdaje się, że stosowanie tego zabiegu to cecha wspólna znanych mi pisarzy, którzy pochodzą z Kraju Kwitnącej Wiśni.
Co podobało mi się najbardziej? Wyrażanie uczuć za pomocą jedzenia- urocze i niebanalne. Najsłabsze z kolei były pseudofilozoficzne fragmenty, kiedy bohaterowie silili się na mówienie aforyzmami, w efekcie zaś brzmieli jak bliscy krewni Paulo Coelho. Na ich usprawiedliwienie muszę jednak dodać, że autorka pisała o młodych ludziach, którzy dopiero uczą się życia i mają pełne prawo do górnolotnych przemyśleń.
Co ciekawe w obu opowiadaniach fabuła nie jest szczególnie porywająca, streszczanie jej nie ma większego sensu. Cała siła tych utworów pochodzi bowiem z warstwy, w której autorka zamknęła emocje bohaterów, a nie z wydarzeń, które były ich tłem.
"Kuchnia" i "Moonlight Shadow" to bardzo ciepłe i spokojne teksty. Najbardziej wyraźną cechą tych opowiadań jest dla mnie jednak atmosfera oniryczna, momentami wręcz surrealistyczna. Można by mieć wrażenie, że sen i jawa dowolnie się przeplatają i rzeczywistość nie musi być ani trochę bardziej racjonalna niż senne marzenia. Zdaje się, że stosowanie tego zabiegu to cecha wspólna znanych mi pisarzy, którzy pochodzą z Kraju Kwitnącej Wiśni.
Co podobało mi się najbardziej? Wyrażanie uczuć za pomocą jedzenia- urocze i niebanalne. Najsłabsze z kolei były pseudofilozoficzne fragmenty, kiedy bohaterowie silili się na mówienie aforyzmami, w efekcie zaś brzmieli jak bliscy krewni Paulo Coelho. Na ich usprawiedliwienie muszę jednak dodać, że autorka pisała o młodych ludziach, którzy dopiero uczą się życia i mają pełne prawo do górnolotnych przemyśleń.
Mimo wszystko podobało mi się i na pewno sprawdzę, jak wyglądają dalsze dokonania Banany Yoshimoto. Zastanawiacie się, czy przeczytać? Jeśli jesteście z frakcji "szkiełko i oko", absolutnie nie czytajcie. Jeśli jednak dopuszczacie myśl, że nie wszystko w życiu musi być racjonalne, to może być książka dla Was!
